وانت جان سختی که حتی از نیسان آبی هم توانمندتر بود
سایت شیک: پیکاپ جیپ سیمرغ در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی با توان یدک کشی خیره کننده و ساختار فوق العاده جان سخت، حتی قدرتمندترین رقبای زمان خودرا به چالش می کشید.
به گزارش سایت شیک به نقل از خبر آنلاین، به نقل از پدال، وقتی حرف از وانت جان سخت و توانمند می شود، نخستین نامی که به ذهن ما ایرانیان می آید، نیسان آبی است؛ وانتی که چند دهه است در کشورمان تولید می شود و نقش بسیار پررنگی در حمل و نقل ایران داشته است. بااین حال، در همان سال هایی که نیسان آبی یا همان جونیور تازه روی خط تولید زامیاد رفته بود، پیکاپ جان سخت دیگری توسط شرکتی که امروز با نام پارس خودرو می شناسیم، با نام سیمرغ تولید شد. این خودرو در واقع جیپ گلادیاتور سری J بود که از سال ۱۳۴۴ در ایران روی خط تولید رفت و تا اواسط دهه ۶۰ شمسی تولید می شد.
جیپ سری J که در سال ۱۹۶۴ معرفی شده بود، در نسخه های سبک و سنگین با فاصلهٔ محوری کوتاه و کشیده تولید می شد که از سال ۱۹۷۴ به J۱۰ و J۲۰ تغییر نام دادند. در کشورمان هرچند هردو نسخه تولید شد اما سهم مدل سنگین J۲۰ بیشتر بود. هرچند ظرفیت بار اسمی این مدل سه چهارم تن بود اما در عمل رانندگان حتی تا پنج تن هم بار می زدند!
توانمند اما بی ادعا امروزه وقتی حرف از ظرفیت یدک کشی در دنیای پیکاپ ها می شود، به طور معمول نام هایی مانند فورد سوپر دیوتی، شورلت سیلواردو HD و رم ۳۵۰۰ به میان می آید؛ غول های مدرنی که با ارقام عجیب وغریب یدک کشی برای یکدیگر خط ونشان می کشند اما اگر عقربه های زمان را به دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی بازگردانیم، جدول قدرت نمایی پیکاپ ها کاملا متفاوت بود و یک پیکاپ سنگین وزن از کمپانی جیپ در صدر این رتبه بندی قرار داشت که حتی از فورد F-۲۵۰ زمان خود هم بار بیشتری را می کشید. این داستان یک خودروی کاری کلاسیک و بی ادعاست که برای اثبات ارزش های خود هیچ نیاز به تبلیغات پرزرق وبرق یا لیست طولانی از فناوری های مدرن نداشت؛ خودرویی بزرگ، جعبه ای شکل، فوق العاده ساده و بسیار جان سخت تر از چیزی که به نظر می رسید.
جیپ J۲۰؛ قهرمان حقیقی یدک کشی سنگین باآنکه برند جیپ را بیشتر به خاطر مدل افسانه ای رانگلر و سابقه درخشان در مسیرهای صعب العبور می شناسیم، اما این خودروساز تاریخچه ای طولانی در ساخت خودرو های کاری بسیار جدی دارد. بهترین گواه این مدعا، جیپ J۲۰ یا همان سیمرغ است. این خودرو که قسمتی از خانواده پیکاپ های سری J جیپ محسوب می شد و از ابتدای دهه ۶۰ تا اواخر دهه ۸۰ روی خط تولید قرار داشت، در واقع نسخه سنگین از پیکاپ های بزرگ جیپ بود و یک هیولای به تمام معنا به شمار می رفت.
در حالی که فورد F-۲۵۰ آن دوران در زمینه یدک کشی اصلاً خودروی ضعیفی نبود و بسته به مدل و پیشرانه توانایی کشیدن باری بین یک تا دو تن را داشت، جیپ J۲۰ عملکردی خیره کننده عرضه می داد. یک نمونه کاملا مجهز از J۲۰ بسته به سال ساخت و مشخصات فنی می توانست تا ۳٫۶ تن را تنها روی سپر عقب خود یدک بکشد و در ترکیبات خاص تر، خصوصاً نسخه های مجهز به چرخ دوبل عقب یا تجهیزات نصب شده در نمایندگی برای اتصال تریلر با صفحه ریش، این رقم بسیار فراتر هم می رفت آن هم در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی، یعنی سال ها قبل از آن که رقابت شدید امروزی در توان یدک کشی به راه بیفتد.
ساختار جان سخت و توانایی های استثنایی در آفرود بااین حال، ارقام به تنهایی بازگوکننده تمام حقیقت نیستند. آن چه جیپ J۲۰ را تا این حد متمایز می ساخت، ساختار بسیار محکم و مهندسی فوق العاده مقاوم آن بود. استفاده از اکسل عقب دانا ۶۰، شاسی بسیار قوی و قطعات تعلیق سنگین وزن، به خوبی نشان می داد که این خودرو صرفا برای کارهای حقیقی و سخت ساخته شده است. علاوه بر استواری مکانیکی، قابلیت های آفرود جیپ J۲۰ هم آنرا از تمام رقبا جدا می کرد.
این پیکاپ علاوه بر توانایی حمل بارهای سنگین، به لطف برخورداری از DNA جیپ، به سیستم چهارچرخ محرک، قفل دیفرانسیل، اکسل های صلب در جلو و عقب و فاصله زیاد از سطح زمین مجهز بود و در مسیرهای ناهموار به بهترین شکل عمل می کرد. این خودرو قطعات فنی مشترک زیادی با شاسی بلند واگنییر یا همان جیپ آهو داشت اما محورهای تقویت شده و فاصله محوری طولانی تر، اعتمادبه نفس بالایی برای حمل بار در نقاط سخت به آن می بخشید. برای آنهایی که نیاز داشتند تریلری سنگین را از مسیرهای جاده ای خراب به مقصد برسانند، این جیپ بهترین ابزار بود و نیاز به سیستم های کنترل حرکت در شیب نداشت؛ تنها یک دنده سنگین کمکی و یک راننده مصمم کافی بود.
پیشرانه ها جیپ در طول سالیان تولید J۲۰ پیشرانه های گوناگونی را عرضه کرد اما در ایران سیمرغ فقط با موتورهای شش سیلندر خطی تولید شد که در ابتدا ۳٫۸ لیتری بود و سپس با نمونهٔ قوی تر ۴٫۲ لیتری ساخت AMC جایگزین شد اما جذاب ترین موتور این وانت در بازار آمریکا، نیروگاه ۶٫۶ لیتری V۸ ساخت AMC بود. این موتور حجیم با تولید ۴۳۴ نیوتن متر گشتاور، قدرت و گشتاور فوق العاده ای در دورهای پایین عرضه می داد که دقیقا نیاز اصلی برای کشیدن بارهای سنگین بود. ترکیب این موتور با گیربکس اتوماتیک سنگین TH۴۰۰ یا گیربکس چهار سرعته دستی، به J۲۰ اجازه می داد از پس کشیدن، حمل و جابه جایی هر چیزی برآید. باآنکه مصرف سوخت این موتور هشت سیلندر بالا بود اما خریداران چنین خودرویی اصلاً به دنبال صرفه جویی در مصرف سوخت نبودند.
ارزش امروز امروزه ارزش J۲۰ در بازار کلاسیک ها رو به افزایش است و میانگین قیمت خرید این خودرو بین ۱۵ تا ۳۰ هزار دلار متغیر است و نسخه های سالم مجهز به موتور هشت سیلندر ۶.۶ لیتری و سیستم چهارچرخ محرک، قیمت های بسیار بالاتری دارند. در ایران هم قیمت سیمرغ از حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون تومان شروع می شود و در نمونه های تمیز و مرتب به بیشتر از یک میلیارد تومان می رسد. در انتها باید گفت این جیپ برای کار سخت ساخته شده بود و امروزه یادآور دورانی است که خودرو های کاری حقیقی با فلز محکم و دوام مکانیکی سنجیده می شدند نه با نمایشگرها و نرم افزارها.
بطور خلاصه، هرچند ظرفیت بار اسمی این مدل سه چهارم تن بود اما در عمل رانندگان حتی تا پنج تن هم بار می زدند! پیشرانه ها جیپ در طول سالیان تولید J۲۰ پیشرانه های گوناگونی را عرضه نمود اما در ایران سیمرغ فقط با موتورهای شش سیلندر خطی تولید شد که در ابتدا ۳٫۸ لیتری بود و سپس با نمونهٔ قوی تر ۴٫۲ لیتری ساخت AMC جایگزین شد اما جذاب ترین موتور این وانت در بازار آمریکا، نیروگاه ۶٫۶ لیتری V۸ ساخت AMC بود. اگرچه مصرف سوخت این موتور هشت سیلندر بالا بود اما خریداران چنین خودرویی اصلاً به دنبال صرفه جویی در مصرف سوخت نبودند.
منبع: shiksite.ir
این مطلب سایت شیک را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب